door Ton Stier
De uitroeping van de staat Israël door Ben Goerion is zonder twijfel een historisch moment van enorme betekenis met tegelijk een belangrijke profetische duiding. Immers alle profetieën die betrekking hebben op Christus’ wederkomst veronderstellen een gedeeltelijke terugkeer van het volk naar het land. Hoe anders zou bijvoorbeeld de bekende, maar tevens aangrijpende profetie van Zacharia 14 in vervulling kunnen gaan? “Want Ik zal alle heidenen tegen Jeruzalem ten strijde verzamelen; en de stad zal ingenomen, en de huizen zullen geplunderd, en de vrouwen zullen geschonden worden; en de helft van de stad zal uitgaan in de gevangenis … En de HEERE zal uittrekken, en Hij zal strijden tegen die heidenen ... En Zijn voeten zullen te dien dage staan op de Olijfberg.”
Gods beloften van herstel toepassen op de huidige fase van Zijn heilsplan, leidt tot allerlei onbijbelse euforische toekomstverwachtingen die ook niet stroken met de realiteit. In zijn boek ‘Hoe groot mag Israël worden?’ beschrijft Alfred Muller de spanning tussen de landsbelofte en de politieke realiteit. Muller, die ruim 25 jaar in Israël woont, weet als geen ander hoe complex de politieke werkelijkheid is waarin voortdurend afwegingen moeten worden gemaakt tussen Israëls veiligheid langs diplomatieke weg dan wel langs militair ingrijpen.
Veel christenen simplificeren de complexe werkelijkheid met de stelling: ‘God heeft het land aan de Joden gegeven en dus moeten zij, net als in de tijd van Jozua, het hele gebied gehoorzaam in bezit nemen’. “Maar langs welke grenzen?”, vraagt Muller zich af. “Een bekend prediker vertelde mij eens: “Als je niet achter de rechtse partijen van Israël staat, sta je niet recht voor de Heer””, aldus Muller in zijn inleiding. Een van de beklemmende vragen die de buitenlandcorrespondent van het Reformatorisch Dagblad en het Nederlands Dagblad in zijn boek bespreekt, is in hoeverre Israël als democratie en als Joodse staat kan blijven voortbestaan. Inlijving van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met een bevolking van 3,5 miljoen Palestijnen inclusief 1,2 miljoen Arabieren in de rest van Israël, heeft grote demografische gevolgen. Een Joodse minderheid in het land is dan op den duur niet ondenkbaar. Blijft de Joodse bevolking dan toch zijn exclusieve privileges behouden en stevent het af op een apartheidsregime, of moet de Palestijnse bevolking gedeporteerd worden naar andere gebieden of landen? En wat te denken van de complexe situatie van Jeruzalem waar de twee bevolkingsgroepen naast en in sommige gebieden zelfs tussen elkaar wonen? Allemaal vragen die Muller met een veelvoud aan opties de revue laat passeren. Zijn boek is dan ook een aanrader voor wie de realiteit onder ogen wil zien, want, zo eindigt hij: “Christenen die Israël een warm hart toedragen, zouden begrip moeten hebben voor het veiligheidsdilemma waarvoor Israël staat. Als hun vrienden het hoofd laten hangen, wie blijft er dan nog over?”