door Christian Stier
Vorig jaar verscheen het boek ‘Het verval’ van Manfred Gerstenfeld, dat als subtitel draagt ‘Joden in een stuurloos Nederland’. Een onthullende paperback waarin hij het snelgroeiende antisemitisme in Nederland bespreekt. Inmiddels is er een nieuw onthullend boek van zijn hand verschenen met als titel: ‘Verwrongen beelden van de Holocaust’.
Commotie over uitspraak Bolkestein
Waarschijnlijk herinnert u zich nog wel de commotie die ontstond door een opmerking van Frits Bolkestein in het boek. In een persoonlijk gesprek met Gerstenfeld had hij gezegd dat Joden zich moeten realiseren dat er voor hen in Nederland geen toekomst is en ze hun kinderen het beste kunnen aanraden naar Amerika of Israël te emigreren. Dat zijn citaat uit de context werd gerukt en door sommigen zelfs als antisemitisch werd bestempeld, doet aan Bolkestein geen recht. Bij Pauw en Witteman1 gaf hij verschillende voorbeelden van antisemitische incidenten en uitte zijn zorgen over de forse groei van jodenhaat en het wegkijkgedrag in Nederland. Het viel mij op hoe iedereen hem tijdens dat interview glazig zat aan te kijken. Is het antisemitisme werkelijk zo grootschalig? Zoveel Jodenhaters kent Nederland toch niet? Projecteert Bolkestein niet teveel de Tweede Wereldoorlog op de situatie van vandaag?
Het is opvallend hoe weinig aandacht er is voor het toenemende antisemitisme. Steeds vaker zien we dat dit soort incidenten worden verbloemd, verdraaid, gebagatelliseerd of simpelweg genegeerd.
Groeiende geschiedvervalsing
Inmiddels schreef Gerstenfeld zijn volgende boek: ‘Verwrongen beelden van de Holocaust’, waarin hij uitgebreid ingaat op de groeiende geschiedvervalsing met betrekking tot de Holocaust. Met acht verschillende voorbeelden laat Gerstenfeld zien hoe de Holocaust op sluwe wijze wordt vervalst en misbruikt: door ontkenning, bagatellisering of zelfs omkering van de Holocaust waarmee Joden tot 'de nieuwe nazi's' worden gemaakt.
Een nieuwe Holocaust?
In de inleiding somt Gerstenfeld een aantal recente Holocaust gerelateerde gebeurtenissen op en eindigt met de vraag of ‘de Holocaust zich zou kunnen herhalen’. Een retorische vraag, zo lijkt het wel, als je de ontwikkelingen die Gerstenfeld beschrijft op je in laat werken. “Iran heeft vele malen gezegd dat Israël uit het Midden-Oosten ‘verwijderd’ moet worden. Veel experts vinden dat Iran niet ver af is van het produceren van de eerste atoombom. De regering van Obama liet Israël in augustus 2010 weten dat het een jaar of misschien wat langer zou duren voordat Iran een kernwapen zou hebben.”
Twijfel en leugen
Wat mij het meest raakt in het boek is de sluwe wijze waarop eerst twijfel over de Holocaust wordt gezaaid en vervolgens de ernstige feiten worden gemarginaliseerd. Een geweldige tactiek van satan!
Een door Gerstenfeld aangehaald voorbeeld is het interview van de Zweedse televisie eind 2009 met Richard Williamsen. De bisschop ontkent dat Joden vergast werden en schat het aantal vermoorde Joden tussen de 200.000 tot 300.000. Toen ik het interview op internet bekeek, verbaasde ik mij over zijn argumenten, zoals de bewering van een ‘expert’ dat de deuren van de gaskamers nooit gas hadden kunnen tegenhouden, en dus ook dodelijk had moeten zijn voor mensen in de directe omgeving.
Gerstenfeld merkt terecht op: “Met de toename van de ontkenning lijken de argumenten van de ontkenners verder door te dringen in de westerse maatschappij. Dit is deels indicatief voor het postmoderne gedachtegoed. Alles wat gebeurd is, kan ontkend worden, zelfs als het voor onze ogen is gebeurd”. Wat moet de toename van Holocaustontkenning hard en frustrerend zijn voor Holocaustoverlevenden die hun familie op verschrikkelijke wijze hebben verloren en deze dingen voor hun ogen hebben zien gebeuren.
Ook belangrijke media als Facebook spelen een grote rol in de ontkenning. “Het meest alarmerend is dat Facebook, hoewel het nog steeds hatelijke meldingen verbiedt, besloten heeft op het platform holocaustontkenning toe te staan”, aldus Andre Oboler, een expert op het gebied van antisemitisme op internet2.
Holocaust-ontkenning in Midden-Oosten
Een ander sterk voorbeeld van Holocaustontkenning en het zaaien van twijfel in vooral de Arabische landen, zijn natuurlijk de publieke uitspraken van de Iraanse president Ahmadinejad. “Wij geloven er (de Holocaust) niet in, maar als het waar was, stellen wij de Europeanen de volgende vraag: is de moord op onschuldige Joden door Hitler een reden om de bezetters van Jeruzalem te steunen? De Europeanen zouden een deel van hun eigen land beschikbaar moeten stellen, zodat de Joden een eigen staat kunnen stichten in Duitsland, Oostenrijk of in andere landen”, aldus Ahmadinejad. Uit een in 2009 uitgevoerd onderzoek door de universiteit van Haifa, blijkt dat ‘meer dan 40% van de Israëlische Arabieren gelooft dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden, terwijl dit in 2006 gold voor 28%’.
Omkering van de Holocaust
Behalve de Holocaustontkenning gaat Gestenfeld ook in op de omkering van de Holocaust waarbij Israël en de Joden worden voorgesteld als nazi’s. Israël zou zich nu tegen de Palestijnen gedragen zoals Duitsland zich in de Tweede Wereldoorlog opstelde tegenover de Joden. Slachtoffers zouden nu daders zijn geworden. “Deze omkering komt op verschillende manieren tot uiting: in gesproken en geschreven teksten en in visuele media zoals cartoons, graffiti en plakkaten.” Er wordt daarbij veel gebruikgemaakt van nazisymbolen en genocidale terminologie.
Ontjoodsing van de Holocaust
Ook gaat Gestenfeld in op de ontjoodsing van de Holocaust. Zo wordt de term ‘Holocaust’ opgerekt tot ook niet-Joden die zijn omgekomen. Een trend waardoor steeds minder aandacht wordt geschonken aan de Joodse achtergrond van de slachtoffers en de benadrukking van niet-Joodse aspecten van de Holocaust. “In de Sovjet-Unie werd de Holocaust stelselmatig ontjoodst doordat Joodse slachtoffers inbegrepen werden in lokale slachtoffers. Er werd geen aandacht gegeven aan het feit dat ze vermoord waren omdat ze Joden waren.” Een ander voorbeeld is het Jood-zijn van Anne Frank en de Jodenvervolging die in boeken en toneelstukken steeds vaker buiten beschouwing worden gelaten.
Wat te doen?
Een andere trieste ontwikkeling is dat steeds meer mensen vinden dat Joden teveel de Holocaust naar voren brengen. In 2005 bleek dat “48% van de Duitsers vindt dat Joden nog ‘te veel praten’ over de Shoah. Bovendien zou 65% het liever niet meer willen hebben over de periode van 1933 tot 1945”.
Gestenfeld eindigt zijn boek met het belang dat ook Simon Wiesenthal altijd heeft benadrukt, om historisch materiaal en getuigenverklaringen over de Holocaust in onderwijs, musea, boeken, video’s, enzovoort onder de aandacht te blijven brengen.
Laten ook wij als gelovigen waakzaam zijn! Wij weten wie “de vader van de leugen” (Joh. 8:44) is die twijfel en haat zaait! Laat u niet te snel meesleuren door wat de media u voorspiegelen, maar “Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden” (1 Pet. 5:8). En veronachtzaam het profetisch woord niet (2 Pet. 1:19)! Want wij (kunnen) weten welke tijden nog komen gaan! Laten we blijven bidden voor het Joodse volk hopende dat nog velen hun Messias zullen vinden! Want alleen Hij kan rust en vrede in harten geven!
Voetnoten
1) Zie uitzending Pauw en Witteman van 9 december 2010
2) Zie ook nieuwsflits ‘Toename uitingen van antisemitisme op internet’ op pag. 23